De liefde

Aernoud leerde ik kennen op de Middelbare school. In de brugklas viel ik al voor hem toen we voor een ouderavond met de hele klas een menuet instudeerden. Hij speelde op zijn dwarsfluit en ik vond dat fantastisch. Pas toen we in de eindexamenklas bij elkaar in de klas zaten kregen we ‘verkering’.
Bij de natuurkundeles was ik het enige meisje in de klas. De proeven deden we in tweetallen. Ik zorgde ervoor dat ik naast Aernoud kwam te zitten en we samen de proeven konden doen. Bij hem thuis werkten we de verslagen uit en zo groeiden we naar elkaar toe. Na het eindexamen ging Aernoud naar de HTS in Leeuwarden en ik volgde de Diëtetiekopleiding in Groningen.
In de weekenden zagen we elkaar. Heel stiekem kropen we af en toe bij elkaar in bed, maar openlijk bij elkaar slapen was er niet bij. Mijn vader vond dat geen goed plan en ik was te braaf om me daar niets van aan te trekken. Op mijn 23e gingen we uiteindelijk toch samenwonen. Ik was nog steeds preuts en terughoudend wat seks betreft.

Toen ik 26 jaar was kregen we onze dochter Marieke. Op mijn 29e kwam zoon Rogier ter wereld. Aernoud en ik konden goed met elkaar opschieten, Aernoud bepaalde waar we op vakantie naar toe gingen met de tent en ik vond het allemaal prima. Ik regelde de meeste huishoudelijke zaken.

Vanaf de zwangerschap van Rogier had ik geen epilepsie meer. Langzaamaan durfde ik de teugels van zelfdiscipline een beetje te laten vieren. Ik dronk nu af en toe een glaasje wijn en ging wat later naar bed dan de half tien die ik gewend was. Toch was het vuur in mij nog steeds maar een klein waakvlammetje. In de winter nam ik vaak een zonnebank om mijn winterdip te verminderen.

Aernoud en ik namen les om de Argentijnse tango te leren. Een collega van Aernoud was daarover zo enthousiast, dat wij dat ook wel wilden leren. Er ging voor ons een nieuwe wereld open via deze passievolle dans. We bezochten tangosalons in Nijmegen, Arnhem en Utrecht. De tangoscene was toen nog klein en het voelde een beetje als een grote familie.
Tussen ons ontbrak echter de passie en dat werd vooral voor Aernoud door de tango wel steeds duidelijker. Hij danste ook graag met vrouwen van zijn lengte, dus groter dan ik. Hij ging ook wel alleen, terwijl ik moe mijn bed verkoos boven de muziek van Astor Piazola.

Voor ons twaalf-en-een-halfjarig huwelijksfeest trakteerde ik Aernoud op een workshop ‘hartconnectie’ maken. Tijdens die workshop kregen we de opdracht om aan elkaar uit te spreken wat je voor elkaar voelde. Voor mij was dat vooral vertrouwdheid en zekerheid.
Aernoud ontdekte iets heel anders. Hij kwam er op dat moment achter dat hij helemaal niets voelde.
Dat was het begin van het einde. Niet lang daarna zijn we als goede vrienden gescheiden. Goede vrienden zijn we nog steeds.

Na de scheiding stond ik voor het eerst in mijn leven op eigen benen. De kinderen, toen 13 en 11 jaar, waren de helft van de tijd bij mij en de helft van de tijd bij Aernoud.
Ik was nog niet eerder zoveel alleen geweest en dat was een geheel nieuwe ervaring. In eerste instantie dacht ik dat iedereen aan me kon zien dat ik alleen was, en daar voelde ik me een beetje ongemakkelijk bij. Ik ontdekte hoe afhankelijk ik me in al die jaren van Aernoud had opgesteld.
Ik voelde me de eerste maanden verdrietig maar al snel merkte ik dat ik alleen gemakkelijker keuzes kon maken. Ik huurde tot ieders verrassing zomaar een vakantiehuisje op Texel met kerst en maakte gemakkelijk nieuwe vriendinnen. Dat waren vaak vrouwen die net als ik gescheiden waren.
Ik ging met vriendinnen weekendjes op stap, wandelen en volgde cursussen en workshops op het gebied van persoonlijke ontwikkeling.
Een man in mijn leven miste ik die eerste jaren niet. Ik had genoeg aan mezelf en kwam genoeg leuke mensen tegen.

Maar na een paar jaar elke avond alleen mijn bed in te kruipen begon het toch wel een beetje te kriebelen. Vriendinnen waren actief op datingsites en kwamen af en toe met een man op de proppen. Ja, misschien wilde ik ook wel weer eens een man op de bank. In de zomer van 2003 schreef ik me in op Relatieplanet.

De eerste man met wie ik een date had was zeer bijzonder. We hadden meteen een click in volle diepgang. Na in de stad wat te hebben gedronken vroeg hij of ik met hem meeging naar huis. Hij verontschuldigde zich voor de manier waarop hij woonde; hij woonde sinds zijn scheiding in een stacaravan op een camping in het bos. Mij boeide dat allemaal niet. Ik viel voor de man en had voor het eerst sinds jaren weer eens seks. Ik kon het nog!

De volgende middag vertrok ik met een groot gevoel van opwinding weer naar huis. Alsof ik er weer toe deed. Ik hoopte hem snel weer te zien. Maar na die dag bleef hij stil. Als ik per mail vroeg wanneer we elkaar weer zouden zien, had hij steeds een excuus, of hij was op vakantie.
Na een maand kon ik niet langer meer wachten. Ik stapte op de trein en huurde op het station een fiets om naar de camping te rijden waar zijn stacaravan stond. Ik vertrouwde erop dat ik het nog zou kunnen vinden.
Ik zag de deur van zijn stacaravan open staan, maar hij was er niet. Ik zette mijzelf met een glas water op de tuinbank en wachtte af. Na een half uur kwam hij aangefietst.
Hij schrok toen hij me zag. Toen kon hij er niet meer omheen om me uit te leggen waarom hij na die fijne eerste ontmoeting de boot afhield.

“Je bent te sterk voor mij”, zei hij, “daar kan ik nu niet tegenop. Wat heb ik je te bieden? Ik wil eerst mijn opleiding afmaken en dan, als ik mijn droom leef, dan ben ik sterk genoeg voor jou.”

We kusten elkaar in tranen en namen afscheid. Een droom rijker en een illusie armer fietste ik naar het station en stapte weer op de trein.

Dagen was ik verdrietig. Totdat ik bedacht: ‘Iedereen dicht mij maar kracht toe, maar ik voel me helemaal niet zo sterk. Als ik nou mijn kracht eens probeer te omarmen in plaats van te ontkennen?’
Ik zag dat ik door de ontmoeting met deze man een belangrijke les had geleerd. Ik accepteerde dat ik hem niet meer zou zien en kon weer verder.

De mannen die volgden hadden allemaal een les voor me. Soms duurde het een paar maanden, soms was het maar eenmalig, maar iedere keer als een man besloot dat het niets zou worden, ging ik op zoek naar de les die ik in het contact met deze man had geleerd.
Het ging over acceptatie, het kind in me, liefhebben, voor mezelf opkomen, loslaten wat niet bij me past. Een prachtige manier om mezelf te leren kennen.
Geen van We zijn trots op ons aanpassingsvermogen en ons streven naar uitmuntendheid in elk aspect van onze service. Ontdek wat wij te bieden hebben en zie hoe wij kunnen bijdragen aan jouw succes.