In dit blog plaats ik elke zondag een verhaal uit mijn boek.
Vandaag het vierde deel: Dialoog met de natuur
Een ontmoeting met prinses Irene die voor een wending in mijn leven zorgde....
Dialoog met de natuur
Zo rond mijn veertigste gebeurde er dus van alles in mijn leven. Mijn vader die overleed, mijn scheiding, een heroriëntatie op werk en ook een zoektocht naar mijzelf.
Ik las het boek ‘Dialoog met de natuur’ van prinses Irene. In Dialoog met de natuur beschrijft ze hoe haar relatie met de natuur haar leven heeft veranderd. Ze beschrijft haar weg en haar innerlijke groeiproces en de antwoorden die ze vindt in de natuur.
Ik kon nog niet helemaal begrijpen wat ze schreef, maar toch raakte het me diep. Misschien raakte me nog wel het meest hoe er schamper over het boek werd gesproken. Ze werd niet helemaal serieus genomen; “Wie kan er nou praten met bomen? Dan moet je toch wel een beetje gestoord zijn?”. Diep van binnen voelde ik me destijds ook niet serieus genomen. Nam ik mezelf eigenlijk wel serieus?
Gelukkig kwam ik al snel in de gelegenheid dat verder te onderzoeken. Prinses Irene begeleidde een dag om jezelf beter te leren kennen in dialoog met de natuur in congrescentrum Antropia in Driebergen.
De dag begon met een warm welkom door Irene. Daarna werden we uitgenodigd om buiten in groepjes onze zintuigen te gaan openen. We proefden grassprietjes, roken eraan, voelden ze kriebelen op onze huid en hoorden de blaadjes van de bomen in de wind. We keken welke boom ons aantrok en waarom. Ik voelde me steeds stiller worden. Wat een rust.
Tijdens de lunch zat ik bij Irene aan een tafeltje. Waar we over spraken weet ik niet meer. Wat ik nog wel weet is dat ik me bewust werd dat zij luisterde en sprak zonder oordeel. Ik voelde me erdoor betoverd. Ik voelde me er zó door gezien en gehoord. Zo kunnen luisteren zonder oordeel wilde ik ook!
Na de lunch kregen we als opdracht om een boom op te zoeken en te luisteren wat die boom je te vertellen had. Ik liep rond, geen enkele boom trok me. Zelfs die prachtige rode beuk waar ik me die ochtend nog toe aangetrokken voelde, kon me niet meer boeien. Ik voelde me een beetje verloren. Iedereen leek een boom te hebben gevonden, ik was nog op zoek.
Opeens hoorde ik water stromen. Een ieniemienie stroompje liep onzichtbaar door het gras. Waar het over een paar stenen liep was het zichtbaar en maakte het een kabbelend geluid. Als een magneet werd ik er naartoe getrokken. Ik ging ernaast zitten in het gras en kon alleen maar huilen. Alsof al het verdriet van de afgelopen tijd weg mocht stromen.
Ik heb voor mijn gevoel oneindig lang bij dat stroompje in het gras gezeten. Aan het eind van de dag ging ik als een ander mens naar huis. Mijn ogen voor wat de natuur mij te vertellen had als een soort spiegel van mijn ziel, waren geopend. En…ik wist nu dat ik op zoek moest naar een huis aan het water.
Om te beginnen kocht ik een bak met betonnen ballen daarin waar water doorheen stroomde voor in de tuin. Ik werd zo rustig van het kabbelende geluid van dat water.
Ook in de opleiding hypnotherapie die ik daarna volgde gingen we de natuur in, op ontdekkingstocht naar wat je opviel, waar je je toe aangetrokken voelde. Ik herinner me daarvan dat ik in het bos op een kruispunt stond. “Welke kant gaan we op?”. De ene kant was dieper het bos in, het was daar donkerder. De andere kant ging naar de buitenkant van het bos, ik zag dat het daar lichter was. Mijn keuze was snel gemaakt, ik koos de kant van het licht.
Wat ook mijn ogen opende voor de natuur was mijn fotocamera. Regelmatig trok ik er op de fiets op uit om mezelf even uit te laten zoals ik dat noem. Na een hele dag binnen zitten, word ik rond een uur of vier onrustig. Dan moet ik naar buiten.
In die tijd woonde ik niet aan het water, maar er was wel een kanaal in de buurt met een fietspad erlangs. Ik maakte er foto’s van bomen reflecterend in het water.
Ik kreeg steeds meer oog voor de schoonheid van het landschap, de veranderende luchten, het licht. Ik werd meer en meer een buitenmens.
Ik leerde zo buiten in de natuur steeds meer te vertrouwen op mijn intuïtie. Ik leerde luisteren naar wat ik eigenlijk al wel wist maar wat ik eerder niet serieus genomen had.
Reactie plaatsen
Reacties